ဤအရပ္သည္ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ ထြန္းကားေသာ အရပ္ေဒသတစ္ခုမဟုတ္။ ငါးရက္တန္သည္၊ ခုနစ္ရက္တန္သည္ က်င္းပရေသာ ညအိပ္တရားစခန္းပြဲမ်ိဳး ဤအရပ္၌ မရွိခဲ့စဖူး။ တစ္ရက္တစ္ေလသာ က်င္းပရသည့္ မဂၤလာဧည့္ခံပြဲမ်ားသည္ပင္ ဤအရပ္တြင္ ထင္ထင္ေပၚေပၚ မရွိႏိုင္ရွာခဲ့ၾက။ မွန္၏။ ဤအရပ္၌ေရာက္ရွိေနၾကသည့္ ေရႊအမ်ားစုမွာ မအိုခ်င္ပဲ အို (over stay) ေနၾကရ သူမ်ား ျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ လူစုလူေဝးျဖင့္ ေဆာင္ရြက္ရေသာ ကိစၥမ်ားကို ကာလအတန္ၾကာ သိုသိုသိပ္သိပ္သာ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကရ ရွာေလသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္အနည္းငယ္ခန္႔မွစ၍ ဤအရပ္၌ ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမ်ား ေပၚေပါက္လာ ခဲ့ၾက၏။ ေရႊျမန္မာတို႔အဖို႔ အိုေအစစ္ကေလးမ်ား သဖြယ္ေပတည္း။ သို႔ေသာ္.. သူမ်ားျပည္ရြာတြင္ လြတ္လပ္စြာ သြားလာခြင့္ေပ်ာက္ဆံုး လ်က္ အလုပ္ၾကားတြင္သာ ဘဝကိုျမွဳပ္ႏွံထားၾကရရွာသူမ်ားပီပီ အိုေအစစ္တို႔အနား ေယာင္၍မွ် မေရာက္ဖူးသူက မ်ားခဲ့ၾကရရွာျပန္ေလသည္။
ေရႊတို႔၏ ကံဇာတာ တေၾကာ့ျပန္ေကာင္းလာေတာ့မည့္ ေရွးေျပးအတိတ္နိမိတ္ဟု သတ္မွတ္ႏိုင္မည့္ အရိပ္နိမိတ္မ်ား မၾကာေသးမီက အလွ်ိဳအလွ်ိဳေပၚေပါက္လာခဲ့ၾက၏။ ထိုအထဲတြင္ မေလးရွားေရာက္ ေရႊတို႔အတြက္ ပတ္စပို႔ကိစၥကို သက္ဆိုင္ရာမ်ားက စီစဥ္ေဆာင္ ရြက္ေပး ခဲ့ၾကျခင္းလည္း တစ္ခုအပါအဝင္ ျဖစ္ခဲ့၏။ အိုဘဝျဖင့္ ေနရသည္ထက္ အေနအစား အသြားအလာ ေခ်ာင္လည္ လာ ေစႏိုင္မည့္ စီမံခ်က္ျဖစ္ေပရာ မေလးေငြ ေျခာက္ရာ ခုနစ္ရာ ကုန္ၾကရေစကာမူ ဝမ္းသာအားရ လိုက္နာေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾက၏။ မည္သို႔ဆိုေစ.. ထို၏အက်ိဳးဆက္အျဖစ္ မေလးရွားမွာ ဖူးစာလာဆံုၾကသူတို႔၏ မဂၤလာပြဲမ်ားမွ အခါေတာ္ေပး ေတးသံမ်ားၾကားခြင့္ ရလာၾက၏။ အိုဘဝျဖင့္ ေစ်းႏွိမ္ခံရသူမ်ားလည္း လစာကေလး အထိုက္အေလ်ာက္ တိုး၍ရလာၾက၏။ ညတရားပြဲ၊ ကထိန္ပြဲစသည္မ်ား ကိုလည္း စည္စည္ကားကား က်င္းပႏိုင္လာခဲ့ၾက၏။ အိုေအစစ္တို႔အနား လူသူစည္ကားစျပဳလာျခင္းေပတည္း။
မိုးကုတ္မွထြက္ေသာ ပတၱျမားတို႔သည္
